„A teraz, dzieci, trwajcie w Nim, abyśmy, gdy się objawi, mogli śmiało
stanąć przed Nim i nie zostali zawstydzeni przy przyjściu Jego.”
1 Jan. 2:28
„Uczniowie, pod koniec lekcji na temat zadziwiającego, nieznanego świata kolibrów,
postawili następujące pytanie nauczycielowi, zamiłowanemu miłośnikowi przyrody:
Dlaczego te maleńkie, miniaturowe ptaszki, ważące jedynie kilka gramów,
istniejące w setkach rodzajów, obdarzone niesamowitą gracją i kolorami tęczy,
lecąc uderzają skrzydłami 70 razy na sekundę tak, jakby były owadami? Tymczasem
wrony trzema uderzeniami skrzydeł potrafią się wnieść i latać wyżej? To prawda,
odpowiedział nauczyciel. Jednak wrony latają jedynie wówczas, gdy chcą się
pożywić, ale potem zmuszone są zlecieć na ziemię i żyć wśród skib nawożonej
ziemi, a nawet wśród błota. Natomiast kolibry żyją wysoko i by zaspokoić głód,
mogą trwać nieruchomo przed kielichami kwiatów lśniących cudownymi kolorami,
wysysając słodycz nektaru, będąc zawieszone w świecie nadzwyczajnej piękności.
To, co się liczy, to nie tylko fruwanie. W ciemnościach nocy latają również
nietoperze, a potem wracają do swych mrocznych dziur. To, co ma rzeczywiście
znaczenie, to umiejętność stałego przebywania w górze.”
/Felice Moscone/
