„…aby, jak napisano: Kto się chlubi, w Panu się chlubił.”
1 Kor. 1:31
Wydaje się, że świat należy do silnych, pięknych i bogatych. Różnie możemy układać kolejność tych wartości, ale nie ulega wątpliwości, że najwięcej znaczą w społeczeństwie ci, którzy posiadają wszystkie te cechy, albo którąś z nich w szczególnej obfitości. Człowiek potrzebuje czegoś, z czego chce być dumny, czym się wyróżnia. Czuje się wtedy wartościowy, ważny i respektowany przez innych. Stąd też ludzie najczęściej dążą do osiągnięcia wielkich pieniędzy, sukcesów lub władzy. Inni przesadnie zajmują się ciałem. Bóg jednak opowiada się za inną skalą wartości. Ludzka uroda, siła i bogactwo są czymś niepewnym i przemijającym. Nie mają one waloru wartości niezmiennej i wiecznej. W rzeczywistości też rozczarowują, gdyż zawsze pojawią się ludzie od nas młodsi, bardziej sprawni fizycznie, czy bogatsi, którym nie zdołamy już dorównać. Najdalej w godzinie śmierci okaże się, czy dobrze zainwestowaliśmy w dany nam tutaj czas lub zmarnowaliśmy go na rzeczy nietrwałe. A więc potrzebna jest nam wartość nieprzemijająca, niezmienna. Może nią być, a nawet powinno nią być poznanie Boga, wiara w Niego i społeczność z Nim. W księdze Jeremiasza czytamy: "Lecz kto chce się chlubić, niech się chlubi tym, że jest rozumny i wie o mnie, iż Ja, Pan, czynię miłosierdzie, prawo i sprawiedliwość na ziemi, gdyż w nich mam upodobanie - mówi Pan". Najrozumniejszą więc rzeczą, którą może uczynić człowiek w życiu jest uznanie prawdziwej Mądrości, którą jest Wszechmocny Bóg, Pan nieba i ziemi.
"Wierzę, że życie warte jest, aby je przeżyć. Twoja wiara pomoże ci uczynić je pełnym wartości"
/W. James/
