"Żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje
w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego
siebie za mnie.”
Gal. 2:20
Obcowanie z Bogiem jest zwrotem zrozumiałym tylko dla nielicznych,
przeważnie kojarzy się z mistykami, osobami duchownymi, a nie codziennym
sposobem życia. A jednak taka społeczność jest możliwa, Bóg porusza serca ludzi
wszystkich wieków. Niektórzy może tylko raz w życiu usłyszą Jego wołanie, i
jeśli wtedy nie dołączą do ludu Bożego, nie otrzymają drugiej szansy. Istnieje
wiele dróg powrotu do Ojca. Tołstoj tak pisał o swojej: "Byłem podobny do
człowieka, którego wsadzano do łódki, a w jego niewprawne ręce włożono wiosła.
Odepchnięty od brzegu wiosłowałem po rwącej rzece życia. Im bliżej byłem środka
szerokiego nurtu, tym więcej spotykałem ludzi, którzy hałasowali, śmiali się,
płynąc w jednym kierunku. Nikt o to nie pytał, czy jest on właściwy. Naraz
usłyszałem szum i grzmot bliskiego wodospadu i zobaczyłam, jak jedna łódź za
drugą wywracała się i ginęła w otchłani. Oprzytomniałem i zacząłem ze wszystkich sią wiosłować w
przeciwnym kierunku i płynąć pod prąd, aż wydostałem się z niebezpiecznego
nurtu. Zrozumiałem, że brzegiem, od którego odpłynąłem był żywy Bóg. Wróciłem
do Niego i poczułem się bezpieczny i szczęśliwy". Lepiej nie czekać, aż
położenie stanie się tak ryzykowne. Uwierz Jezusowi i pozwól, by wskazał Ci
właściwy brzeg, póki umiesz go jeszcze dostrzec.
"Kto zapomina o sobie, o tym pamięta Bóg, a kto myśli tylko o sobie, o
tym zapomina Bóg."
/Lew Tołstoj/
