"Nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą
oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by
mu tak cześć oddawali."
Ew. Jan. 4:23
Podczas wycieczki grupy chrześcijan przewodnik zaproponował czas
uwielbiania Boga w otoczeniu natury. Dla jednej z uczestniczek było to
problemem. Twierdziła, że nie umie się modlić poza murami kościoła. Tylko w
"uświęconej" atmosferze takich miejsc czuje obecność Bożą. Przecież
po to są "Boże domy", argumentowała, nie mogąc zgodzić się z
oddawaniem Stwórcy czci gdzieś poza nimi. Samarytanka, z którą rozmawiał nasz
Pan przechodząc przez jej ojczyznę, była chyba podobnego zdania. Jezus
wyprowadził ją z błędu, wskazując, że Bóg, będąc Duchem, ograniczeniom takim
nie podlega. Duch jest przeciwieństwem ciała, a człowiek, będąc w ciele, może
być obecny tylko w jednym punkcie ziemi i w jednym czasie. Bóg nie jest
przywiązany do jakiegoś miejsca, jak wyobrażają to sobie może niektórzy ludzie.
Zatem przy oddawaniu czci Bogu nie jest ważnym, czy jest się w Jerozolimie,
Samarii czy gdziekolwiek indziej, ale czy serce jest otwarte i czułe na Jego
objawienia. Nasz Pan szuka takich właśnie wyznawców, oni są teraz "budowlą
Bożą", której niezniszczalnym fundamentem jest Jezus Chrystus
(1Kor.3:9-11). Dobrze, że istnieją kościoły i pomieszczenia, w których wierni
mogą się spotykać i wysławiać Pana. Pamiętajmy jednak, że Bóg jest
wszechobecny, a prawdziwa społeczność z Nim zachodzi w wymiarze duchowym.
"Nie ma takiego miejsca, gdzie nie sięgałaby Boża łaska."
/H.W. Robinson/
