"Ożyją twoi umarli, twoje ciała wstaną, obudzą się i będą radośnie
śpiewać ci, którzy leżą w prochu, gdyż twoja rosa jest rosą światłości a ziemia
wyda zmarłych."
Izaj. 26:19
Wielki uczony Newton i jego studenci podczas wędrówki dotarli do cmentarza. Jeden ze studentów zauważył: "Kto może być tak głupi i wierzyć, że materia ciał zmarłych zostanie znowu ożywiona i stanie się ciałem?". Newton odpowiedział: "Miejcie trochę cierpliwości". Na następne zajęcia uczony polecił przynieść garść stalowych opiłków. Zmieszał je z piaskiem i pyłem, po czym zapytał szydercę: "Czy jest możliwe, żeby z tej mieszaniny wydobyć stalowe wióry?". Student milczał. Wtedy Newton wziął magnes, zbliżył go do mieszaniny. W tym momencie masa ożywiła się. Metalowe opiłki przywarły do magnesu. Newton powiedział z powagą: "Czy ten, który dał martwemu magnesowi moc, nie jest w stanie w dniu zmartwychwstania obdarzyć nowym ciałem tego, co stało się nieżywą substancją, aby mogła zamieszkać w nim nieśmiertelna dusza?". W otaczającej nas naturze istnieje wiele zjawisk, które są dla nas niepojęte lub są tylko tematem zmieniających się teorii. Równie niewiele wiemy o samym życiu, w którym momencie powstaje, a w którym się kończy? Słowo Boże uzmysławia nam naszą małość, naszą ograniczoność, z drugiej zaś strony, bezmiar Bożej miłości do nas, grzesznych i pysznych ludzi. Nie wiemy, jak to się stanie, że ludzie, którzy odeszli z tego świata zostaną wzbudzeni w ciele: jedni ku chwale, drudzy na sąd. Słowo Boże jednoznacznie podkreśla jednak zmartwychwstanie ludzi, a co nam wydaje się niemożliwe, dla wielkiego, potężnego Boga jest drobnostką. "Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni" (1 Kor. 15:22). Wszyscy, a więc ty i ja. Możesz w to nie wierzyć, nie musisz rozumieć, lecz weź pod uwagę, że Boże zamysły są ponad twe uczucia i twoje poznanie.
Wielki uczony Newton i jego studenci podczas wędrówki dotarli do cmentarza. Jeden ze studentów zauważył: "Kto może być tak głupi i wierzyć, że materia ciał zmarłych zostanie znowu ożywiona i stanie się ciałem?". Newton odpowiedział: "Miejcie trochę cierpliwości". Na następne zajęcia uczony polecił przynieść garść stalowych opiłków. Zmieszał je z piaskiem i pyłem, po czym zapytał szydercę: "Czy jest możliwe, żeby z tej mieszaniny wydobyć stalowe wióry?". Student milczał. Wtedy Newton wziął magnes, zbliżył go do mieszaniny. W tym momencie masa ożywiła się. Metalowe opiłki przywarły do magnesu. Newton powiedział z powagą: "Czy ten, który dał martwemu magnesowi moc, nie jest w stanie w dniu zmartwychwstania obdarzyć nowym ciałem tego, co stało się nieżywą substancją, aby mogła zamieszkać w nim nieśmiertelna dusza?". W otaczającej nas naturze istnieje wiele zjawisk, które są dla nas niepojęte lub są tylko tematem zmieniających się teorii. Równie niewiele wiemy o samym życiu, w którym momencie powstaje, a w którym się kończy? Słowo Boże uzmysławia nam naszą małość, naszą ograniczoność, z drugiej zaś strony, bezmiar Bożej miłości do nas, grzesznych i pysznych ludzi. Nie wiemy, jak to się stanie, że ludzie, którzy odeszli z tego świata zostaną wzbudzeni w ciele: jedni ku chwale, drudzy na sąd. Słowo Boże jednoznacznie podkreśla jednak zmartwychwstanie ludzi, a co nam wydaje się niemożliwe, dla wielkiego, potężnego Boga jest drobnostką. "Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni" (1 Kor. 15:22). Wszyscy, a więc ty i ja. Możesz w to nie wierzyć, nie musisz rozumieć, lecz weź pod uwagę, że Boże zamysły są ponad twe uczucia i twoje poznanie.
"Człowiek może się jedynie przyglądać. O zmartwychwstaniu wiemy tyle,
co dziecko w łonie matki o życiu po narodzeniu."
/Alfred Jagucki/