"Wzoruj się na zdrowej nauce, którą usłyszałeś ode mnie, żyjąc w
wierze i w miłości, która jest w Chrystusie Jezusie"
2 Tym. 1:13
Czy zastanawialiśmy się kiedyś, jak ludzie żyjący w krajach o religii innej
niż nasza, postrzegają chrześcijaństwo? Jakie świadectwo wiary im niesiemy? Czy
słowa nauk Chrystusa, na które się powołujemy, pokrywają się z tym, co widzą u
nas? Gandhi miał wiele szacunku dla Jezusa i powiedział kiedyś: "Gdybyście
przyszli do nas w duchu waszego Mistrza, nie moglibyśmy się wam oprzeć".
Inny Hindus tak opisuje wrażenie, jakie odniósł podczas swojej pierwszej
bytności w Europie: "Kiedyś myślałem, że mieszkańcy tych krajów są żywymi
chrześcijanami, ale zmieniłem zdanie. Niewątpliwie, i tu są prawdziwi słudzy Boży,
ale nie wszyscy są chrześcijanami. Mieszkańcy krajów pogańskich oddają cześć
bożkom ręką ludzką uczynionym; jednak w tkz. krajach chrześcijańskich odkryłem
o wiele gorsze pogaństwo: ludzie oddają cześć samym sobie. Wysławiam Boga, że
pozwolił mi się urodzić w kraju pogańskim, ponieważ to wywołało u mnie
niezadowolenie i szukałem Boga, podczas gdy mieszkańcy państw chrześcijańskich
są przekonani, że wszystko znaleźli i niczego nie muszą szukać". To mało pochlebna opinia, lecz czy niesłuszna? Spójrzmy na
priorytety naszych społeczeństw, stojące w rażącej sprzeczności do tego, co
naucza się w naszych kościołach. Naśladowanie Jezusa, praktyka wiary jest
sprawą dnia powszedniego i realizuje się nie tylko przez udział w
nabożeństwach, lecz i w życiu codziennym. Czego Pan oczekuje od nas, to abyśmy
byli Mu świadkami, zanoszącymi Ewangelię o Nim nawet w niepozornej służbie dla
innych. Dlatego niech Pan nam pomoże, abyśmy brali Jego Słowa i dary i dzielili
się nimi, stając się błogosławieństwem dla bliźnich. Mamy nie tylko żyć w kraju
chrześcijańskim, ale to chrześcijaństwo ma żyć w nas i nas przenikać.
"Niech nikt nie myśli, że to, co może uczynić dla innych jest za małe,
więc nie warto się trudzić. Małe strumyczki tworzą rzekę."
/Sundur Singh/
