"Bądźcie wobec siebie jednakowo usposobieni; nie bądźcie wyniośli,
lecz się do niskich skłaniajcie; nie uważajcie sami siebie za mądrych."
Rzym. 12:16
Pewnego razu filozof Platon gościł u siebie przyjaciół. W pokoju tym stało
wspaniale zdobione łoże. Jeden z przyjaciół wszedł, jak zwykle, bardzo brudny i
siadając na pięknie zasłanym łożu, rzekł: "Depczę dumę Platona". Na
to Platon odpowiedział łagodnie, ale z godnością: "Raczej własną,
przyjacielu". Bóg brzydzi się pychą ducha, ponieważ ona mniema, że jest
dobra według własnej miary. Mogłaby być śmieszna, gdyby nie była tak tragiczna.
Była pierwszym grzechem we wszechświecie, powodującym upadek szatana, który
chciał dorównać Najwyższemu. W chwili, gdy zaczynamy odczuwać samozadowolenie,
wyniosłość, samowystarczalność, jesteśmy na niebezpiecznej drodze. Pycha ducha
wzbudza w nas pogardę dla innych, a tymczasem to nas samych czyni godnymi
pogardy. Wielu jest takich, którzy gorliwie zajmują się wyciąganiem źdźbła z
oka bliźniego, a nie widzą belki arogancji, przemądrzałości i nietolerancji we
własnym oku. Pycha, której Bóg nienawidzi nie jest jakimś uzasadnionym
poczuciem własnej godności, lecz fałszywą oceną samego siebie. Jest to cecha
mocno odpychająca dla ludzi i obrzydliwa dla Boga. Pycha jest wrogiem Ewangelii
Chrystusowej, gdyż polega na własnej wartości, a nie na łasce Bożej. Odciąga
ona ludzi od Królestwa Bożego, ponieważ "pycha przychodzi przed
upadkiem", a więc jest moralnym i umysłowym stanem poprzedzającym inne
grzechy. Nie można przyjść do Boga z dumnym, wyniosłym sercem i zostać
przyjętym.
"Gdzie ducha skąpo, tam dufności wiele."
/Wacław Berent/
